خداى خاصى نسبت مىدهند ، مانند : خداى باران ، خداى جنگ و خداى صلح ، و . . . يكى از آنها خداى شوهررسان است و در بتكده‌هاى آن كشور ، بتهايى به صورت زننده - كه شكل آن حاكى از چهرهء واقعى آن خداى « شوهررسان » است - وجود دارد ، و دختران دم بخت در مواقع خاصى به زيارت آنها رفته ، و از آنها حاجت مىطلبند ! اين كار ، مقياس و اندازه شعور ملتى است كه سينه فضا را شكافته و در اعماق درياها سكنا گزيده و چهره زندگى او را ماشين و تكنيك به كلى دگرگون ساخته است . آيا با ديدن اين منظره و بررسى اين نقطه از جهان ، كه از فيض معنوى و الهى محروم مانده‌اند ، ما ارزش خدمت بزرگى را كه اسلام به اجتماع بشرى نموده است ، مىدانيم ؟ ! از آنجا كه جعفر بن ابى طالب از نزديك ، مفاسد بت‌پرستى و ضررهاى دورى از تعاليم الهى را به چشم خويش ديده بود ، وقتى زمامدار حبشه ، حقيقت اسلام را از او پرسيد ، در پاسخ وى چنين گفت : فرمانرواى گرامى ! ما گروهى بوديم نادان و بت‌پرست ؛ از مردار پرهيز نمىكرديم ؛ همسايه پيش ما احترام نداشت ؛ ضعيف و افتاده ، محكوم زورمندان بود ، با خويشاوندان خود به جنگ و ستيز برمىخاستيم ؛ مردى درستكار كه سابقه درخشان و پاكى داشت ، از ميان ما برخاست ؛ ما را به خداپرستى دعوت نمود و ستايش بتها را